Page 8 - 5590
P. 8
1
บทที่ 1
บทนำ
ควำมเปน็ มำและควำมสำคญั ของปญั หำ
โรคมะเร็งของอวัยวะสืบพันธ์สตรีเป็นปัญหาสาธารณสุขของประเทศไทย ที่มีอัตราการ
เสียชีวิตเพ่ิมขึ้นทุกปีแม้ว่าปัจจุบันการแพทย์และการพยาบาลจะพัฒนาไปมากแล้วก็ตาม แต่
โรคมะเร็งรังไข่ก็ยังเป็นสาเหตุของการเสียชีวิตสูงสุดในผู้ป่วยสตรีท่ีเป็นมะเร็งทางนรเี วชเม่ือเทียบกับ
มะเร็งปากมดลูกและมะเร็งชนิดอ่ืนๆ จากสถิติกระทรวงสาธารณสุข (2560) พบผู้ป่วยมะเร็งรายใหม่
112,392 คนต่อปี และมีแนวโน้มเพ่ิมขึ้นอย่างต่อเนื่อง สาหรับมะเร็งของกลุ่มอวัยวะสืบพันธ์สตรีนั้น
พบว่ามะเร็งรังไข่พบมากเป็นอันดับ 2 รองลงมาจากมะเร็งปากมดลูก และพบมากเป็นอันดับ 8 ของ
มะเร็งท้ังหมดในผู้หญิงไทย โดยเฉล่ียแล้วในแต่ละปีพบอุบัติการณ์ของสตรีท่ีเป็นมะเร็งรังไข่ 5.2 คน
ต่อประชากร 100,000 ราย พบผู้ป่วยรายใหม่ประมาณ 2,700 รายและมีรายงานผู้เสียชีวิตจากมะเร็ง
รงั ไข่ถึงร้อยละ 53 หรอื ประมาณ 1,430 ราย1
การรักษามะเร็งรังไข่เช่นเดียวกับการรักษามาตรฐานสาหรับผู้ป่วยมะเร็งกลุ่มอื่น โดยแพทย์
จะพิจารณาจากระยะของมะเร็งและความต้องการมีบุตรของผู้ป่วย ถ้าผู้ป่วยมีอายุน้อยละเป็นมะเร็ง
รังไข่ระยะเริม่ แรกข้างเดียว สามารถรักษาได้โดยการตัดรังไข่ออกข้างเดียวรว่ มกับการผ่าตัดเพ่ือตรวจ
การแพร่กระจายของมะเร็งในช่องท้องและอาจพิจารณาให้ยาเคมีบาบัดร่วมด้วย แต่หากผู้ป่วยเป็น
มะเร็งรังไข่ระยะลุกลามแล้วการรักษาส่วนใหญ่เป็นการผ่าตัดร่วมกับการให้ยาเคมีบาบัด หรือการใช้
รังสีรักษาแต่พบว่าค่อนข้างน้อย ส่วนการใช้ฮอร์โมนในการรักษา (Immunotherapy) กับการักษา
ทางพันธุกรรมกาลังอยู่ในช่วงเริ่มต้น การพยากรณ์โรคจะดีหรือไม่ ข้ึนกับปัจจัยหลายอย่าง ทั้งระยะ
ของการดาเนนิ โรค ชนดิ ของเนื้อเย่ือท่ีเป็น และขนาดของมะเร็งท่เี หลืออยูห่ ลังการผา่ ตดั ครั้งแรก2
จากปญั หาดังกล่าว ผูจ้ ัดทาในฐานะพยาบาลคลินิกตรวจคน้ หาความเส่ียงต่อโรคมะเรง็ เห็น
ความสาคญั ถึงบทบาทพยาบาลในการดูแลและตดิ ตามสตรีทีพ่ บผลตรวจวนิ ิจฉยั เป็นมะเร็งรังไข่ ต้ังแต่
เร่ิมจนถึงสิ้นสุดการรักษา ซ่ึงการดูแลและติดตามผู้ป่วยมะเร็งรังไข่ที่ได้รับวินิจฉัยเริ่มแรก รวมถึงการ
รกั ษาด้วยการผ่าตัด และได้รับยาเคมบี าบัด ให้ได้รับการรักษาอย่างมีคุณภาพ มีความปลอดภัย และ
มีคุณภาพชีวิตที่ดที ้ังในระหวา่ งการรักษาและภายหลังการรักษา นับเป็นบทบาทสาคัญของพยาบาลท่ี
ต้องทาหน้าท่ีเป็นผู้ให้ความรู้ในการปฏิบัติตัวตั้งแต่เร่ิมที่ผู้ป่วยรับรู้การวินิจฉัยของโรค ส่งเสริม
สนับสนุน และประสานงานการดูแลร่วมกับทีมสุขภาพจนส้ินสุดการรักษา เสริมสร้างพลังอานาจใน
การปฏบิ ัติตัว สามารถดารงชีวิตได้อยา่ งปกติสขุ และมารบั การตรวจติดตามอยา่ งตอ่ เน่ือง เพือ่ ติดตาม
ความก้าวหน้าของโรค ดังนั้นบทบาทพยาบาลในการดูแลและติดตาม จึงต้องใช้การบูรณาการ
